ၿမကိုၾကည့္ရတာ
ရုပ္ဆုိးလာသည္….။ေမာင္ခ်စ္ခဲ့ရသည့္ ၿဖဴစင္ၾကည္လင္ေနေသာ မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ေလးေတြ
ေနရာမွာ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ၿမရဲ႕ ေဒါသ မ်က္၀န္းေတြက ေမာင့္ကို ကၽြမ္းေလာင္ေစခဲ့၏။
သစ္ရြက္ေလးေတြ တဖြဲဖြဲနဲ႕ ေၾကြက်ေနသလိုမ်ိဳး ရယ္ေမာတတ္ေသာ ၿမရယ္သံ သဲ့သဲ့ ေလး သည္
အခုေတာ့လည္း ေမာင့္ကို တေၿမ႕ေၿမ႕ႏွင့္ နာၾကင္ခံရခက္ေစေလာက္ေအာင္ လုိ႕ ေလွာင္ရယ္တတ္
ေသာ ေၿခာက္ကပ္ကပ္ရယ္သံအၿဖစ္ ေၿပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ။
ေမာင္မွားသည္လား..ၿမမွားသည္လား လုိ႕ ၿမေမးတုိင္း ေမာင့္မွာ
..ေၿပးပုန္းစရာ၊ခိုလွဳံစရာ ေနရာ ရွာမေတြ႕သည္မို႕ ေမာဟုိက္တုန္ရီစြာ ၿဖင့္ပင္
ၿမေမးခြန္းတုိ႕ကို ေၾကာက္ရြံ႕လာရေတာ့သည္…။ေမာင္ႏွင့္ၿမ၏ ရန္ပြဲတုိ႕သည္
ဘယ္ေတာ့မွအဆံုးမသတ္ ၿဖစ္ပဲ ၿမ ၏ ေနာင္တၾကီးစြာ(ေမာင့္အထင္) ငိုရွဳိက္ေနေသာ
ငိုသံၿဖင့္သာ …ဆက္ရန္တို႕ က်န္ရစ္ရၿမဲ….။ ၿမငိုသံသဲ့သဲ့ သည္
ေမာင္ႏွင့္ၿမတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲက ယံုၾကည္မွဳနွင့္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတုိ႕ကုိ
တေသြ႕ေသြ႕ႏွင့္ ႏြမ္းေၿခာက္ သြားေစဖို႕ ၿမွဳိက္လုိက္ေသာ
ရက္စက္သည့္မီးေတာက္မ်ားသာ….။
ေမာင္သည္ အံကုိၾကိတ္မိသည္။လက္သီးကို ဆုတ္မိသည္။ ေခတ္ကုိ ဆဲမိသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့
ေမာင့္ၿမကို ပင္ေမာင္မုန္းမိဦးေတာ့မည္…။ၿမကို ၾကင္နာခ်င္ရက္ႏွင့္ပင္ ေမာင္က
အထင္ေသးခ်င္သည္။ ထုိအခါတုိင္း ေမာင္သည္နာၾကင္စြာၿဖင့္….“မိန္းမေတြအားလံုး
အတူတူခ်ည္းပဲ” လို႕ အားလံုးကို သိမ္းက်ံဳးကာ ဆုိခ်င္လာခဲ့၏။
“တကၠသိုလ္က ဆရာၾကီးေလ…..ၾကည့္ဦး..” ဆုိတဲ့ ၿမရဲ႕ ေစာင္းရြဲ႕ေသာစကားသံ
မ်ားကို မၾကားရေစဖို႕ တံခါးကုိေဆာင့္ပိတ္ရင္း လမ္းထိပ္သို႕ ထြက္ခဲ့ရသည္ က
အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ။ မီးမရွိေသာ လမ္းမီးတုိင္မ်ားေအာက္မွာ ရပ္ရင္းၿဖင့္ပင္
တစ္စစီအက္ကြဲသြားေသာ ေယာက္်ားမာနတုိ႕ကို ပုံပ်က္ပန္းပ်က္ ၿဖင့္
ေမာင္ၿပန္ဆက္ရၿပန္သည္။ “သူ႕လုပ္စာႏွင့္ဆုိရင္လား …ကၽြန္မေတာ့ ဆုိက္ကားဆရာကုိ ယူမိတာမွ
အဆင္ေၿပဦးမယ္ထင္ရဲ႕….”
လွေသာၿမႏွဳတ္ခမ္းမွ
ရက္ရက္စက္စက္ဆုိရက္ခဲ့ ေသာ ၿမစကားသံတုိ႕က မွန္ကြဲစမ်ားလို ေမာင့္စိတ္ထဲ၌
စူး၀င္နစ္စုိက္ ၍ ေနကာ ၿပန္ႏွုတ္ယူပစ္လုိက္ဖုိ႕လည္း မလြယ္ကူလွေအာင္ ရွိလွသည္။
ေမာင့္ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ ေမာင့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအကုန္လံုးကို ၿမ က စကားလံုးၿဖင့္
တံမ်က္လွည္းသလုိ လွည္းလုိက္ႏုိ္င္သည္ေရာ…..။ ေမာင့္အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက…မွိဳတတ္ေနေသာ
စာအုပ္ တုိ႕ကုိ ၿမၿငဴစူခ်င္သည္။ၿမ စာမဖတ္ေတာ့တာ၊
မီးဖိုေခ်ာင္ကုန္ေစ်းႏွဳန္းစာရင္းကုိ အသံထြက္ၿပီးေတာ့ ဖတ္တတ္ လာတာေတြဟာ
ေမာင့္ေၾကာင့္ တဲ့လား။
“ေတာ္ပါေတာ့
..ၿမရယ္” ဟုေမာင္က တုန္ရီေမာလွဳိက္စြာ ေတာင္းပန္ၿပန္ရင္ေတာ့ ၿမသည္
ဆုိး၀ါးလွေသာ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးစံုပါေသာမ်က္လံုးအၾကည့္ တုိ႕ၿဖင့္ေမာင့္ကို
စိုက္ၾကည့္ကာ..ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေတာ့၏။ ေမာင့္မ်က္ႏွာသည္
လည္းအေရာင္အဆင္းမေပၚေတာ့ေသာ ဖြာရာထေနသည့္ အ၀တ္စတစ္စ လိုမ်ိဳး ၿဖစ္လာကာ..ၿမထံမွ
ေမာင္ေၿပးပုန္းခ်င္လာသည္။
“ရွင့္ေလာက္ေခါင္မာၿပီးေတာ့
ရက္စက္တဲ့ေယာက္်ား ကၽြန္မမေတြ႕ဖူးဘူး” ဟု ၿမက ဆုိသည္။ေမာင္
အေ၀းသင္က်ဴရွင္မသင္ခ်င္တာကုိ ရက္စက္သည္တဲ့လား။
“ေမာင္
ေမးခြန္းေရာင္းမစားခ်င္ဘူး” ဟု ၿမကိုဆိုေတာ့ ၿမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ၿပန္သည္။
ဘာသာရပ္တစ္ခုကုိ ဆယ္ရက္နဲ႕ အၿပီးမၿပတ္ႏိုင္တာကို သိရက္နဲ႕…ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာသာရပ္တစ္ခုကုိ က်က်နန နားလည္ဖို႕ ဆုိတာထက္ ဘြဲ႕ၿမန္ၿမန္ရသြား ဖုိ႕
အဓိက ဆိုတာကို သိရက္နဲ႕ ေမာင္က ေရစီးေၾကာင္းထဲ ေၿမာ မလိုက္ႏုိင္သူဟု
ၿမကစြတ္စြဲသည္။
ဆရာခ်င္းအတူတူလုိ႕ ၿမ ညႊန္ၿပတတ္ေသာ ဆရာတစ္ခ်ိဳ႕က ေမာင့္ကုိ ငေၾကာင္လုိ႕ ေခၚကာ
ၿမကုိ သနားၾကသည္တဲ့။
“ရွင့္ကုိ
ဘယ္သူကမွ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႕မေပးဘူး။ ကြယ္ရာမွာကဲ့ေတာင္ကဲ့ရဲ႕ေသးတယ္”
ၿမက
မဲ့ရြဲ႕စြာဆိုသည္။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႕မေပးမွန္း၊ေမာင္အေ၀းသင္မသင္လုိ႕ ေမာင့္ ထာန မွာ
ေမာင့္ကိုလူမုန္းမ်ားမွန္း ေမာင္သိသည္ေပါ့ၿမ။ ဒါေပမယ့္ အေ၀းသင္က်ဴရွင္ရယ္လုိ႕
ဆိုၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ပုိင္း အလုပ္သမားတစ္ပုိင္း ကေလးေတြဆီကေန
ပိုက္ဆံလိမ္ယူရတဲ့ အလုပ္ကို ေတာ့ ေမာင္လိပ္ၿပာမလံုခ်င္ဘူးၿမေရ…။ အေ၀းသင္ရာသီမွာ…
ေမာင့္ရဲ႕ အနီးကပ္ ဆယ္ရက္အတန္္းမွာ.. အၿမဲတမ္းလူၿပည့္ေနတတ္တာ ဆယ္ရက္လံုးလံုးေက်ာင္းမွာ
စာသင္သူဆို ၍ ေမာင္သာ ရွိသည္ကုိ ၿမ ဂုဏ္မယူႏိုင္ေတာ့ ၿပီ။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ
အရက္ပုလင္းေထာင္ေနေသာ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေတြ႕တုိင္း၊ ဖဲ၀ိုင္းေတြကို
ေမာင္ဖမ္းမိတုိင္း၊ စာသင္ခန္းအလြတ္ေတြထဲမွာ…ေမာင္ပင္မၾကည့္၀ံ့ေသာ သမီးရည္းစား
စံုတြဲမ်ား၏ အေနအထုိင္ ပြင့္လင္းမွဳတို႕ကုိ ၿမင္ရတုိင္း
ေမာင္ခံၿပင္းနာၾကင္ရၿပန္သည္။ ထုိအခါတိုင္း ေမာင္သည္ ေမာင္ေလွ်ာက္ေနေသာ
လမ္းကုိ သံသယ ၀င္လာရေတာ့သည္။
တစ္ခါတေလေတာ့လည္း
ေမာင္သည္ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ၿပဇတ္မင္းသားတစ္ဦးလိုထင္လာ မိၿပန္သည္။
ဆရာအၿဖစ္သရုပ္ေဆာင္ေနရတဲ့ဇာတ္ရုပ္ နဲ႕ တပည့္အၿဖစ္သရုပ္ေဆာင္ေနရတဲ့ဇာတ္ရုပ္မွာ…ဘြဲ႕လက္မွတ္
ဆိုတာ ဇာတ္ရုံအ၀င္လက္မွတ္သာသာပါပဲဟု စိတ္နာၾကည္းစြာထင္ခ်င္လာတတ္သည္။ လူလာမၾကည့္တဲ့
ဇာတ္ပြဲမွာ..လက္မွတ္ေတြကို အလကားေ၀ေနသလို မ်ိဳး ဘြဲ႕ရဖို႕လြယ္လြန္းေနတာကိုလည္း
ေမာင္က ခံၿပင္း ေနၿပန္သည္။ စူပါမားကတ္ၾကီးရဲ႕ ေရွ႕က ဧည့္ၾကိဳေကာင္ကေလးက ေမာင့္တပည့္ၿဖစ္ေနတတ္သည့္အခါ၊
၀က္သားတုတ္ထုိးသည္ေကာင္မေလးက ေမာင္သင္ခဲ့ဖူးသည့္ အတန္းမွ
မိန္းကေလးၿဖစ္ေနသည့္အခါ ၊ လမ္းေဘးမွာ အက်ီၤေဟာင္းေရာင္းေသာ ေကာင္ကေလးက
ေမာင့္ရဲ႕တပည့္ေဟာင္း ၿဖစ္ေနတာကုိ သိရသည့္ အခါ ေမာင့္ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕သည္
တၿမည့္ၿမည့္ၿဖင့္ ေဆြးၿပတ္၍လာေသာ ၾကိဳးတစ္စလို ၿဖစ္လာခဲ့၏။ သူ႕ေနရာႏွင့္သူ
ထုိက္တန္ေသာ ေနရာတစ္ခုကို ရဖို႕ အတြက္ တပည့္တို႕ကုိ ပညာအေမြ တကယ္မေပးႏိုင္ေသာ ဆရာ
တစ္ေယာက္အၿဖစ္ ေမာင့္ကိုယ္ေမာင္ထင္ၿမင္လာသည္။ ထုိအခါေမာင္သည္ ေမာင့္ ရဲ႕ ဆရာ
ဆုိေသာ ေနရာကို ၿပန္ဆန္းစစ္မိရေတာ့သည္။
ေမာင္ရွဳံးေလသည္လားၿမ….။ေမာင္စာေတြသင္ခဲ့တာ..ေက်ာင္းေတြတတ္ခဲ့ရတာ..ရွဳံးေလသည္လား
။ေမာင္တုိ႕အိမ္ေထာင္ရဲ႕ အခန္းငွားခေငြေတာင္မရွိေသာ ေမာင့္လခကုိၾကည့္ရင္း
ၿမသေရာ္ေတာ္ေတာ္ ၿပံဳးတတ္တာကို ေမာင္ခံၿပင္းသည္။ ေမာင္နာၾကင္ရသည္။
ၿမ
ပြဲတစ္ပြဲၿဖစ္လာတုိင္း ပြဲစားခရတဲ့ ေငြထုတ္ကုိ စားပြဲေပၚကို အသံၿမည္ေအာင္ပစ္တင္
တတ္တာ။
“ကၽြန္မရွာေနလို႕ေပါ့..ကၽြန္မသာမရွာႏုိင္လို႕ကေတာ့..”
ဆိုသည့္စကားကို ေမာင္ၾကားေအာင္ေၿပာတတ္တာ…။
“ရွင္ကေတာ့
ဂုဏ္ယူစရာတကၠသိုလ္ကဆရာေပါ့။ကၽြန္မကေတာ့ ဆရာကေတာ္ ပြဲစားမမေလ” ဟု ခႏုိးခနဲ႕
ဆိုတတ္တာ ေတြဟာ ေမာင့္ ရဲ႕ အတၱကို စကၠဴတစ္စလုိ စုတ္ၿဖဲပစ္ေနသလိုပါပဲ။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕အတၱကို ဘယ္မွာရွာရမွန္းမသိေအာင္ကို တစ္စစီေၿခမြခံလုိက္
ရတဲ့အခါမွာ ဘာလုပ္တတ္ၾကပါသလဲ။ ေမာင့္အတၱရယ္လုိ႕ေတာင္ ရုပ္လံုးမေပၚေတာ့တဲ့
တစ္စစီ၊တစ္ပုိင္းစီ၊တေရြ႕စီ ပ်က္လြင့္ေနတဲ့ အတၱကိုပဲ ေမာင္ေမာပန္းတၾကီးနဲ႕
လုိက္ရွာေနမိေတာ့တာေပါ့။
ေမာင့္အတၱကိုေမာင္ၿပန္ေမြးၿမဴႏုိင္ဖို႕အတြက္
ေငြလိုသည္ၿမ..။ ေမာင္ ေငြရွာရမည္ေပါ့။ေငြကို ၿမွားဖို႕အတြက္ ေမာင့္မွာရွိေသာ
ပညာကိုသာ ေငြၿမွားခ်ိတ္မွာ ထုတ္တတ္ရေတာ့သည္။ အေ၀းသင္က်ဴရွင္ မသင္ခ်င္ေသာေမာင္သည္…
လူတကာၿမွားေနေသာ ေငြပြက္လြယ္ေသာ တကၠသိုလ္၀င္တန္း (အရပ္အေခၚဆယ္တန္း) ကန္ထဲသုိ႕
ေငြၿမွားခ်ိတ္ကုိ ခ်ၿမွားရေတာ့သည္။
……………………………………………….
ဆယ္တန္းကန္က
ေငြပြက္ေသာကန္မို႕ ေငြမွ်ားရလြယ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ စာသင္ခ်င္ေသာ ေမာင္က ဆယ္တန္းကို
ေငြရဖို႕ထက္ စာသင္ရဖုိ႕ကို ပို၍ ေမွ်ာ္လင့္ ၿပန္သည္။ ထုိေနရာမွာလည္း ေမာင္က်ရွဳံး
ရၿပန္ပါသည္။ ဘယ္အခန္းမွာ ဘယ္ႏွစ္မွတ္ဖိုးပါ၍ ဘာကို ဘယ္ေလာက္ပဲက်က္ပါ့မယ္ ဆိုေသာ
ဆယ္တန္းကေလးတုိ႕ ရဲ႕ ဆံုးၿဖတ္မွဳေနာက္မွာ ဆရာတုိ႕လိုက္ၾကရသည္တဲ့….။
ေရွ႕အခန္းကိုမသင္ဘဲ နဲ႕ ခ်န္ခဲ့မည္ ဆုိရင္ ေနာက္အခန္းကို
ဘယ္လိုမွနားမလည္နုိင္မွန္းကုိ သိပါရက္ႏွင့္ သူတုိ႕ဘယ္လိုေတြသင္ေနၾက ပါလိမ့္…။
ဒီအခန္းကအမွတ္နည္း ၍ လႊတ္မည္..အမွတ္မ်ားေသာ ထုိအခန္းကိုေတာ့ အပိုင္ထုမည္…။
ဂုဏ္ထူးယူလုိသူက ဘယ္အခန္းထိၾကည့္။ေအာင္မွတ္က
ဘယ္ႏွစ္္ခန္းဟုဆုိကာ..သင္ရုိးညႊန္းတန္းကို အပိုင္းပိုင္းတစ္၍ ေ၀ၿခမး္ေရး
လုပ္ၾကသည္။ စာေမးပြဲမွာအၿမဲ အမွတ္နွစ္ဆယ္ဖိုးပါတတ္ေသာ ေနာက္ခန္းကို နားလည္ဖို႕အတြက္
ဘယ္ေတာ့မွမပါေသာ စာေမးပြဲမွာ ထည့္မေမးတတ္ေသာ ေရွ႕ခန္းကို သိဖို႕လိုသည္ဟု ဆိုတတ္ေသာ
ေမာင္သည္ ဆယ္တန္းက်ဴရွင္ေလာကမွာ မေအာင္ၿမင္ၿပန္ေသာ ဆရာၿဖစ္ရၿပန္ပါသည္။
“ရွင့္ယံုၾကည္္ခ်က္ေတြ၊ေစတနာေတြ၊မာနေတြကို
ကၽြန္မသိပ္မုန္းေနၿပီ။ ဆယ္တန္းေတာင္မွ အၿဖစ္ရွိေအာင္မသင္နုိင္ဘူး။ ၾကည့္စမ္း
ဟိုဆရာဆုိ ႏွစ္တိုင္း သူ႕ကေလးေတြ သူ႕ဘာသာမွာ ဂုဏ္ထူးေတြထြက္ၾက၊ေအာာင္ၾကလြန္းလုိ႕
ႏွစ္တိုင္းသူ႕ဆီမွာ သင္ခ်င္တဲ့သူေတြကုိ တန္းစီေနတာ”
ၿမ
ညႊန္ၿပတတ္ေသာ သူမ်ားက ကားတစ္၀ီ၀ီစီးႏုိင္ေအာင္ကို က်ဴရွင္ေလာကမွာ
ေအာင္ၿမင္ၾကေလသည္။ ေမာင္ေငြလုိပါသည္ၿမ..ေမာင့္ရဲ႕ ၿပိဳကြဲသြားေသာ ေယာက္်ားမာနကို
ၿပန္ဆက္ဖို႕၊ ၿမရဲ႕ အထင္ေသးသေရာ္ဟန္မ်က္လံုးေတြကို ကာကြယ္ႏုိင္ေစဖုိ႕
ေမာင္ေငြလိုပါသည္။ ေငြသည္..ေမာင့္ကို မေပ်ာ္ရႊင္ ေစႏုိင္ရင္ေတာင္မွ
ေမာင့္ရဲ႕နာၾကင္မွဳတုိ႕ကို ခဏတစ္ၿဖဳတ္ေတာ့ ထံုေဆးထုိးေပးႏုိင္ပါသည္။
ဒါေပမယ့္ လည္း ေမာင္ ေခါငး္မာသည္လုိ႕ပဲ ၿမဆိုသလို ဆိုရေတာ့မည္လား….။ ဒါမွမဟုတ္
ေမာင္ ညံ့ဖ်င္းလြန္းသည္ ဟု ပဲ ဆုိရေတာ့မည္လား ေတာ့မသိ။ စာေမးပြဲမွာ
အမွတ္မ်ားမ်ားရေအာင္ လုပ္နည္း သည္ ေမာင္မကၽြမ္း၀င္ေသာ ဘာသာရပ္ၿဖစ္ေနၿပန္သည္။
အေၿဖလႊာစာရြက္ထဲမွာ ေမးသမွ်အားလံုးကို အမွန္ေၿဖႏုိင္ေအာင္လို႕ စာသင္ေနရ တာ
ပညာေရးတဲ့လား။ ဘယ္အခန္းေတာ့ သမီးတုိ႕လႊတ္မယ္ဆရာ၊ ဆရာမသင္ပါနဲ႕ ဆိုတဲ့ ကေလးတုိ႕
ဆံုးၿဖတ္ရာေနာက္ကို လိုက္ေနရတာကို ေမာင္ရွက္သည္ေလ…။
အတန္းစဥ္မွာ..ေအာင္ခ်င္သလို
ေအာင္လာၾကေသာ..ဆယ္တန္းကေလး အမ်ားစုတုိ႕ရဲ႕ အေၿခခံမခိုင္ ခဲ့မွဳမ်ားက ေမာင့္ကို
အံၾသလန္႕ထိတ္ေစခဲ့သည္။ ေမာင္ ရွဳံးခဲ့ပါသည္ ၿမ…။ ေမာင့္ ကိုယ္ေမာင္
မရွက္ရြံ႕ခ်င္ေတာ့ေသာ ေမာင္ သည္ မေအာင္ၿမင္ေသာ က်ဴရွင္ေလာကမွ စြန္႕ခြာလာခဲ့ရပါသည္
။ ၿမမ်က္ႏွာ ေပၚက မာေၾကာခက္ထက္မွဳတုိ႕ ေပ်ာ့ေၿပာင္းလုဆဲကာလမွာပဲ..ေမာင္ သည္
ကိုးတန္း၊ဆယ္တနး္ က်ဴရွင္ေလာက ကုိ စြန္႕ခြာခဲ့ရေတာ့၏။ ေမာင္က်ဴရွင္မသင္ႏုိင္ေတာ့
ဘူးလို႕ ဆိုေတာ့ ၿမသည္ အံၾသစြာ ေမာင့္ကို စိုက္ၾကည့္၏။ ထုိ႕ေနာက္ ငိုရွိဳက္သည္…။
ထုိ႕ေနာက္ ေဒါသတၾကီးၿဖင့္ ေမာင့္ကို ထုရုိက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ တစ္ခါ
ငိုၿပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ မရယ္ခ်င္ပါဘဲႏွင့္ တဟားဟားေအာ္ရယ္ၿပန္သည္။ ၿမရဲ႕ ရန္ေတြ႕သံ
ထဲတြင္ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာင္တႏွင့္ နာၾကဥ္းမွဳေတြ စီး၀င္ေနသည္ေကာ။ ေမာင္
ႏွင့္အတူတူ ေလွ်ာက္ ရေသာ ဘ၀ခရီးလမး္သည္ ၿမအတြက္ ပင္ပန္းလြန္းလွၿပီ ထင္သည္။
“ေယာက္်ားငပ်င္းကုိမွ
ယူမိရက္သားၿဖစ္ေနတယ္။ ရွင္က အခ်ိန္တန္ေက်ာင္းေလးသြားလိုက္၊ အိမ္ၿပန္လာလိုက္ နဲ႕
လုပ္ေနရတာကုိ ေပ်ာ္မွာေပါ့။ အိမ္မွာက ထမင္းနဲ႕ဟင္းက အဆင္သင့္ကိုး။
ဘယ္အၿပင္ထြက္ၿပီးေတာ့ စာသင္ ခ်င္ပါ့မလဲ ။ မိန္းမလုပ္စာကုိမ်ား ရွင္မုိ႕လုိ႕
ၿမိဳက်ရက္တယ္”
ၿမ
ရဲ႕ စြပ္စြဲသံ ၊ရန္ေတြ႕သံ တုိ႕ထဲတြင္..ေမာင္သည္…ဘာမွသံုးစား ၍ မရေသာေယာက်္ား
တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့သည္ေကာ။
“
အိမ္လခေတာင္မရွိတဲ့ လခေလးထုိးအပ္ယံုနဲ႕ တာ၀န္ေၾကၿပီလုိ႕ ထင္ေနသလား” ဆုိတဲ့
ၿမေမးခြန္း ကို ေၿဖစရာ ေမာင့္ထံတြင္ အေၿဖမရွိၿပန္။ ေမာင့္မွာ အလုပ္လည္း
ရွိပါ့ရက္နဲ႕၊ ပညာလည္း တတ္ပါရက္နဲ႕ ၊ အလုပ္လည္း လုပ္ေနပါ့ရက္နဲ႕ ၿမေရွ႕မွာ ေမာင္ဟာ
က်ဆံုးၿမဲ က်ဆံုးေနရေလသည္။ေမာင္မခ်မ္းသာ ခ်င္သလုိ၊ ၿမလည္းခ်မ္းသာခ်င္လြန္းေသာ သူ
မဟုတ္တာေမာင္သိသည္ေပါ့ၿမ..။ ေမာင္လခႏွင့္ မိသားစု တစ္စု
၀၀လင္လင္စားေသာက္ဖူလံုရုံေလာက္ ရရင္ ကိုပဲ ၿမေရာင့္ရဲႏုိင္မည္ကို ေမာင္သိသည္ေလ။
လခေလးတုိးလာမည္ ဆုိရင္ေပ်ာ္လုိက္၊ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းတုိ႕တတ္လာမည္ကုိ ေၾကာက္လုိက္နဲ႕ ေနေနရတဲ့
ဘ၀ ကို ေမာင္စက္ဆုတ္သည္နာၾကဥ္းသည္။ ရြံ႕မုန္းသည္.။ ၿပီးေတာ့..စိတ္ပ်က္
စိတ္ကုန္လာသည္ ေလ။ ေမာင္ ဘာလုပ္ရမည္တဲ့လဲ ၿမ..။ ေမာင္ယံုၾကည္တဲ့ အလုပ္ေတြကို
ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ မလုပ္ႏုိင္ ေအာင္လုိ႕ ဘယ္အရာေတြကမ်ား
တားဆီးထားပါလိမ့္။ေမာင္ ေလွ်ာက္ေနေသာ ေတာအုပ္သည္ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ငွက္သံေလး
မ်ား ၿဖင့္သာယာ နားဆင္ႏုိင္ေသာ ေတာအုပ္မဟုတ္မွန္း ေမာင္ရိပ္စားမိခဲ့ရၿပီ။ ဘ၀ရဲ႕
မၿပည့္စံုၿခင္း မေပ်ာ္ရႊင္ရၿခင္း တို႕ ေအာက္မွာ နာသံုးနာ သည္ တၿဖည္ၿဖည္း
ညွိဳးေရာ္၍ လာကာ ေမာင့္ကုိယ္မွ ရုန္းခြာဖုိ႕ ေမာင့္ကို ေစစားေလၿပီ။
ေမာင္ေလွ်ာက္ေသာလမ္းသည္ တၿဖည္းၿဖည္းနွင့္ က်ဥ္ေၿမာင္း၍ လာၿပီး
ေမာင့္တစ္ကုိယ္စာ ကုိပင္ မရုန္းႏုိင္ကန္ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေမာင့္ကုိ
နာၾကင္ေမာဟုိက္လာေစခဲ့သည္။ ေမာင့္ကိုယ္မွာ၊ စိတ္မွာ၊ ယံုၾကည္ၿခင္းမွာ၊
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းမွာ ရေသာ ဒဏ္ရာတုိ႕က အက္ရာတုိ႕ၿဖင့္ ေသြးအလိမ္း
လိမ္းေပက်ံစြန္းထင္းလွ်က္….။ ေမာင္ဘာလုပ္ရမည္တဲ့လဲၿမ…။ စာပဲသင္တတ္ေသာ၊
စာပဲသင္လုိသူေမာင့္မွာ… ေၿပးစရာေၿမမရွိေတာ့ၿပီလား။ အလုပ္မွထြက္ၿပီးေတာ့
သံရုံးတစ္ရုံးမွာ လံုၿခံဳေရး၀င္လုပ္ေနေသာ ေမာင္တုိ႕ ဌာနမွ ဆရာမတစ္ေယာက္ကေတာ့
သူ႕ဘ၀ကုိ သူေက်နပ္ပါတယ္ လုိ႕ ေမာင္ႏွင့္လမ္းမွာ တစ္ခါဆံုတံုးက ေၿပာခဲ့ေသးသည္ပဲ။
သို႕ေပမယ့္ ထုိဆရာမရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ စြန္းေပက်ိဳးေၾကေနတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာ ကုိေမာင္
ၿမင္ ေနရသည္ေလ.။ ဒါက်ိန္စာလား ၿမေရ…။ ေမာင္တုိ႕အားလံုးရဲ႕က်ိန္စာလား။
ပံုၿပင္ေတြထဲကုိ လုိ မ်ိဳး ေမာင္တုိ႕တစ္ေတြ တစ္ေန႕မွာ ေမွာ္ဆရာၾကီးရဲ႕ က်ိန္စာက
လြတ္ဖုိ႕ ေရာ ရွိႏုိင္ေသးသည္ တဲ့လား။
ေမာင္ယံုၾကည္ခ်င္သည္။ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္သည္ေလ..။ေမာင့္လစာ ေငြစကၠဴတစ္အုပ္ကို
ေမာင့္ၿမကို ေမာင္ရဲရဲ၀ံ့၀ံံ့ ၾကည့္၍ ပစ္ေပးႏုိ္င္မည့္ေန႕ကို..ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္သည္။
ေမာင္ေရာက္ခ်င္သည္..။အဲဒါဟာ မနက္ၿဖန္လား…။ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးေတာ့မယ့္ မနက္ၿဖန္ေပါင္းမ်ားစြာလား။
ဘယ္ေတာ့ေရာက္မွန္းမသိႏုိ္င္ေတာ့တဲ့ မနက္ၿဖန္ေပါင္း မ်ားစြာအတြက္
ပစၥဳပန္အပုတ္အသိုးေတြကို မလႊင့္ပစ္ရက္ပဲႏွင့္ ေပြ႕ပိုက္ကာ
ေမာင္ေစာင့္ေနရဦးမွာတဲ့လား။ တေၿဖးေၿဖးနဲ႕ ႏြမ္းေလွ်ာ္လာေသာ ေမာင္နဲ႕ၿမတို႕ရဲ႕
ခ်စ္ၿခင္းတရားအတြက္ ေတာ့ ဘယ္သူ႕ကုိေမာင္ အေလွ်ာ္ေတာင္း ရမည္လဲ မသိပါေခ်။
ေမာင့္ႏွလံုးသားက ေပ်ာက္သြားေသာ ၿမကို ၿပန္ရွာဖုိ႕ ၊ ၿမႏွလံုးသားကေပ်ာက္သြားေသာ
ေမာင့္ကုိ ၿပန္ရွာဖို႕ ေမာင္တတ္ႏုိင္ဦးမည္တဲ့လား။
ေမာင္ဘာလုပ္ရမတဲ့လဲၿမေရ…။
အထင္တေသးနဲ႕ စိုက္ၾကည့္တတ္တဲ့ ၿမမ်က္၀န္းေတြ ေအာက္မွာ ေမာင္ ဒီ့ထက္ ရွဳံးနိမ့္ၿပီးေတာ့
ကၽြမ္းေလာင္ၿပာမက်ဖို႕၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ၿပန္ငံု႕ၾကည့္လုိက္တုိင္း မရွက္ရြံ႕
၊မရြံရွာရဘဲ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေလးကို သိကၡာရွိရွိ နဲ႕
လုပ္ႏိုင္ဖုိ႕….ေမာင္ဘာလုပ္ရမတဲ့လဲ…။
ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့
အဲဒီ့လမ္းမွာ ေမာင္ေၿခစံုရပ္လို႕ ေစာင့္ေနဆဲ….။ ဟုိးေ၀းေ၀းမွာ တလက္လက္ၿမင္ေနရတာ
ေရလား၊ တံလွ်ပ္ေတြလား။ ေမာင္မသိဘူးၿမ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လမ္းကုိယ္ေတာင္
မၿမင္ရဘဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ ေမာင့္တို႕ အဖို႕ကေတာ့
လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့ တလက္လက္ေတြကိုပဲ ၿငင္းႏုိင္ဖုိ႕ အင္အား မရွိစြာ မၿငင္းစတမ္း
လုိက္ေနရဦးမွာတဲ့လား….။ အနာဂါတ္ကို ဖမ္းယူဖို႕ ပစၥဳပန္ေတြကို
တစ္စစီခ်ိဳးဖဲ့ၿပီးေတာ့ လဲလွယ္ယူရမယ္တဲ့လား…။ ဒါဟာ ေမာင္တို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြတဲ့လား။
ေမာင့္ၿမေရွ႕မွာ ေမာင္လဲၿပိဳလို႕၊ ေမာင့္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ေမာင္လဲၿပိဳလို႕….၊ တစ္စစီ
က်ိဳးပဲ့ ပ်က္စီးေနတဲ့ ေမာင့္အတၱ ေရွ႕မွာ ေမာင္လဲ ၿပိဳလို႕……။ ေမာင့္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္း
လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေမာင္ တစ္ေယာက္ ထဲ လမ္းေပ်ာက္ေနစဲ…..။ ေမာင့္ဆီကေန
ေလွ်ာက်ၿပဳတ္က်သြားတဲ့ အရာေတြထဲမွာ. .ေမာင့္ၿမအၿပင္
ေမာင့္ရဲ႕စာရိတၱနဲ႕ယံုၾကည္မွဳေတြ ပါ မပါသြားဖို႕
ေမာင္ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနစဲ……….။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေမာင္ရပ္ေနရဦးမွာလဲ…။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ
ေမာင္ေတာင့္ခံႏုိင္ဦးမွာတဲ့လဲ .။ လက္အံေသလုဆဲဆဲ ခံႏုိင္ရည္တုိ႕နဲ႕ အနာဂါတ္ကုိ
ေမာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးတယ္။ ပိုေကာင္းတဲ့ ဘ၀ ဆုိတာေလးကို
ေမာင္ေရာက္ဖူးခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေမာ လွပါၿပီ..။တကယ့္ကိုပဲ ေမာင္…နာ
..ၾကင္…ေမာ..လွ ပါၿပီ။ က်ိဳးေၾကေနတဲ့ စကၠဴတစ္ရြက္ကုိ ၿပန္ၿဖန္႕ေနသလုိမ်ိဳး
ေမာင့္ရဲ႕ ယံုၾကည္မွဳေတြကို ေမာင္ၿပန္ၿဖန္႕လုိ႕…..ေဟာဒီ့လမ္းမမွာ
မေအာင္ၿမင္သူေမာင္က အနာဂါတ္ကုိ ေမွ်ာ္ေငးလုိ႕..။ ေမာလွပါၿပီ။
